ziemia dobrzyńska

Golub-Dobrzyń

Miasto Golub-Dobrzyń powstało 15 maja 1951 roku przez połączenie dwóch miast: Golubia i Dobrzynia, który był niegdyś przedmieściami Golubia. Dobrzyń leżał na drugim brzegu rzeki Drwęcy w ziemi dobrzyńskiej.

Pierwsze wzmianki o wsi Golub pochodzą z 1258 roku. Kiedy Golub otrzymał prawa miejskie dokładnie nie wiadomo, gdyż dokumenty lokacyjne zaginęły już w średniowieczu.

Golub-Dobrzyń może się pochwalić sporą liczbą zabytków wśród których warto wspomnieć o zamku golubskim, wzniesionym przez zakon krzyżacki, kościół świętej Katarzyny w Dobrzyniu z 1823 roku, kościół świętej Katarzyny w Golubiu oraz całe stare miasto.

Historia

Najdawniejsze ślady osadnictwa na Kujawach pochodzą sprzed 20 tysięcy lat. Pod koniec VI wieku tereny te zostały zasiedlone przez przodków Słowian. Na podstawie zapisków bawarskiego geografa wiemy, że było to plemię, które ponad tysiąc lat temu posiadało: „400 albo więcej grodów”. Później Polanie podbili cały obszar, włączając go do swego państwa. Ludność zamieszkująca obecne tereny województwa kujawsko-pomorskiego nadal różni się cechami etnicznymi. Do dziś zachowały się ślady dawnych wspólnot historycznych, posługujących się odmiennym językiem i nazewnictwem.

W latach 750 – 400 p.n.e. osadnictwo na tych terenach, dość mocno rozproszone, nabrało już charakteru stałego. Zaczęły powstawać pierwsze grody i grodziska, czego najlepszym przykładem jest gród obronny w Biskupinie, zasiedlony ówcześnie przez ludność kultury łużyckiej. W późniejszym okresie wpływ na region miało wiele kultur, z czego najbardziej zaznaczyły się wpływy celtyckie, co w okresie rozwoju regionu spowodowało rozwój metalurgii żelaza.

Kolejne lata, począwszy od około 375 roku n.e. były czasem upadku terenów województwa kujawsko-pomorskiego. Dopiero w okresie wczesnego średniowiecza, przypadającym na VII – XII wiek, region zaczął ponownie się rozwijać. Powstało wtedy wiele grodów, które miały znaczenie do czasów późnego średniowiecza, kiedy to zaczęto nadawać prawa lokacyjne. Jako pierwsze, prawa miejskie zdobyło Strzelno w 1231 roku. Natomiast Toruń i Chełmno w 1233 roku, jako pierwsze uzyskały przywileje miejskie w oparciu o nowe prawo chełmińskie. Przywileje na prawie chełmińskim nadawał wówczas Wielki Mistrz Krzyżacki Herman von Salza.

Spójność Słowian zamieszkujących te tereny przyczyniła się do politycznego zjednoczenia na przełomie VIII – IX wieku, jak również w późniejszym tworzeniu się państwa Piastów w X – XI wieku.

Sieć osadnictwa, która się utworzyła na terenie obecnego województwa kujawsko-pomorskiego w XIII i XIV wieku, przetrwała do dziś z niewielkimi zmianami. W wieku XIII na te ziemie przybył Zakon Rycerski Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego, na mocy nadania im Ziemi Chełmińskiej przez księcia Konrada Mazowieckiego. Zakon rozwijał się, budował warowne zamki, wokół których powstawały osady. Ziemia chełmińska w rękach zakonu pozostawała do 1466 roku, kiedy to podpisano Traktat Toruński, na mocy którego została przyłączona ponownie do Mazowsza.

Losy północnej Wielkopolski i Kujaw nie oparły się też burzom dziejowym. Nastąpiło tu rozbicie dzielnicowe. Kujawy podzieliły się na dwa księstwa: Inowrocławskie i Brzeskie. Taki stan utrzymywał się do 1343 roku.

Dalsze losy regionu korzystnie wpłynęły na rozwój. Wzrosła rola Torunia jako miasta handlowego, a w Grudziądzu ustanowiono siedzibę Parlamentu Prowincjonalnego. Wzrasta znaczenia takich miast jak: Brodnica, Bydgoszcz i Włocławek. Okres rozwoju trwał do czasu wojen szwedzkich pod koniec XVII wieku. Podczas zaborów, większą cześć terenów zagarnęły Prusy, natomiast wschodnia część Kujaw z ziemią Dobrzyńską podlegała pod zabór rosyjski.

Ziemie, które dziś obejmuje województwo kujawsko-pomorskie powróciły do państwa polskiego dopiero po I wojnie światowej.

Obecny kształt województwa został ustalony w 1999 roku.