Toruń

Mury obronne miasta Torunia

W Toruniu ocalała duża część średniowiecznych, gotyckich murów obronnych miasta. Cała strona południowa, z bramami i basztami przetrwała do dziś, ponieważ miasto w tę stronę nie mogło się rozwijać – mury południowe graniczą z Wisłą. Na południowo-zachodnim narożniku znajduje się baszta zwana Krzywą Wieżą, która jeszcze w średniowieczu odchyliła się od pionu. Dziś wychylenie baszty o wysokości 15 m, wynosi 1,46 m.

W Toruniu przetrwały jeszcze mury oddzielające Stare Miasto od Nowego Miasta oraz mury oddzielające zamek krzyżacki od Starego i Nowego Miasta. Wewnątrz toruńskiej starówki ocalało kilka baszt, jak np. baszta Koci Łeb, czy baszta „Monstrancja”.

Toruński rynek

Cały Toruń jest godny uwagi pod względem architektonicznym, ale rynek ze starym miastem szczególnie. Rynek powstał między 1252 a 1259 rokiem. Na środku rynku stoi ratusz, który po dziś dzień jest najważniejszym miejscem miasta.

Rynek od wieków był placem targowym, ale również był miejscem wymierzania kar hańbiących, na co wskazuje stojący tam pręgierz osioł. Przed ratuszem znajduje się pomnik Mikołaja Kopernika, a z drugiej strony ratusza – fontanna z flisakiem, która przypomina o legendzie o flisaku i żabach. Możemy tu również spotkać psa Fafika, wiernego przyjaciela prof. Filutka, wraz z melonikiem i parasolką swego pana.

Katedra toruńska

Katedra toruńska pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty usytuowana jest na starym mieście. Zbudowana została z czerwonej w stylu gotyckim. Najstarszą, pochodzącą z XIII wieku, częścią trójnawowego kościoła jest prezbiterium, w którym znajduje się tryptykowy ołtarz z 1505 roku. Na wieży kościoła w 1500 roku zawieszono dzwon Tuba Dei (Trąba Boża) o średnicy 2,17 metra. Jest to drugi co do wielkości dzwon w kraju.

W latach 1530-1583 kościół służył protestantom, a przez kolejne 13 lat służył jednocześnie katolikom i protestantom. W 1596 roku świątynię przejęli Jezuici, a w 1772 roku staromiejski kościół znów staje się kościołem parafialnym.

W toruńskiej katedrze ochrzczono Mikołaja Kopernika.

Toruń – ruiny zamku krzyżackiego

Zamek w Toruniu był budowany do 1255 roku, jako pierwsza twierdza zakonu na ziemi chełmińskiej. Zamek krzyżacki miał nieregularny kształt z wysuniętą poza obręb wieżą sanitarną zwaną gdaniskiem. Krzyżacy jako jedni z pierwszych wprowadzili takie rozwiązanie, umożliwiające pozbycia się fekaliów poza mury miasta.

Na dziedzińcu wznosiła się ośmiokątna wieża, której ściany miały 3,5 metra grubości. W 1454 roku zamek został zdobyty przez toruńskich mieszczan i doszczętnie zniszczony. Zamku nigdy nie odbudowano. Po zamku został tylko szpital, młyn i gdanisko.

Z cegły rozbiórkowej z zamku wzniesiono Dwór bractwa świętego Jerzego zwanym Dworem Mieszczańskim.


Toruń

Jednym z ważniejszych miast w województwie jest Toruń, który jest gratką dla koneserów architektury gotyckiej. Znajduje się tu około 350 zabytkowych budynków. Wśród nich znajdziemy tu ruiny toruńskiego zamku krzyżackiego z 1255 roku, który wybudowany został jako pierwsza twierdza na ziemi chełmińskiej. Ponadto Toruń ma wspaniałe zabytki sakralne, wśród nich najciekawszy jest kościół Najświętszej Marii Panny z 1350 roku oraz katedra św. św. Janów, gdzie był ochrzczony Mikołaj Kopernik.

W Toruniu zachowała się duża część murów miejskich z basztami i bramami, zwłaszcza kompletne mury od strony Wisły.

W Toruniu, zwanym miastem Mikołaja Kopernika, nie może też zabraknąć planetarium, które znajduje się niedaleko ratusza. W pobliskiej miejscowości Piwnice znajduje się obserwatorium astronomiczne Uniwersytetu imienia Mikołaja Kopernika, z udostępnionym do zwiedzania radioteleskopem.

Toruń jest tętniącym życiem ośrodkiem kulturalnym. Jednym z ważniejszych wydarzeń teatralnych w Polsce jest Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Kontakt”. Ponadto w Toruniu organizowany jest Międzynarodowy Festiwal Sztuk Autorów Filmowych Camerimage – jest to impreza, na której nagradza się najlepsze zdjęcia filmowe roku.

Zobacz ofertę noclegową Torunia i okolic:

Historia

Najdawniejsze ślady osadnictwa na Kujawach pochodzą sprzed 20 tysięcy lat. Pod koniec VI wieku tereny te zostały zasiedlone przez przodków Słowian. Na podstawie zapisków bawarskiego geografa wiemy, że było to plemię, które ponad tysiąc lat temu posiadało: „400 albo więcej grodów”. Później Polanie podbili cały obszar, włączając go do swego państwa. Ludność zamieszkująca obecne tereny województwa kujawsko-pomorskiego nadal różni się cechami etnicznymi. Do dziś zachowały się ślady dawnych wspólnot historycznych, posługujących się odmiennym językiem i nazewnictwem.

W latach 750 – 400 p.n.e. osadnictwo na tych terenach, dość mocno rozproszone, nabrało już charakteru stałego. Zaczęły powstawać pierwsze grody i grodziska, czego najlepszym przykładem jest gród obronny w Biskupinie, zasiedlony ówcześnie przez ludność kultury łużyckiej. W późniejszym okresie wpływ na region miało wiele kultur, z czego najbardziej zaznaczyły się wpływy celtyckie, co w okresie rozwoju regionu spowodowało rozwój metalurgii żelaza.

Kolejne lata, począwszy od około 375 roku n.e. były czasem upadku terenów województwa kujawsko-pomorskiego. Dopiero w okresie wczesnego średniowiecza, przypadającym na VII – XII wiek, region zaczął ponownie się rozwijać. Powstało wtedy wiele grodów, które miały znaczenie do czasów późnego średniowiecza, kiedy to zaczęto nadawać prawa lokacyjne. Jako pierwsze, prawa miejskie zdobyło Strzelno w 1231 roku. Natomiast Toruń i Chełmno w 1233 roku, jako pierwsze uzyskały przywileje miejskie w oparciu o nowe prawo chełmińskie. Przywileje na prawie chełmińskim nadawał wówczas Wielki Mistrz Krzyżacki Herman von Salza.

Spójność Słowian zamieszkujących te tereny przyczyniła się do politycznego zjednoczenia na przełomie VIII – IX wieku, jak również w późniejszym tworzeniu się państwa Piastów w X – XI wieku.

Sieć osadnictwa, która się utworzyła na terenie obecnego województwa kujawsko-pomorskiego w XIII i XIV wieku, przetrwała do dziś z niewielkimi zmianami. W wieku XIII na te ziemie przybył Zakon Rycerski Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego, na mocy nadania im Ziemi Chełmińskiej przez księcia Konrada Mazowieckiego. Zakon rozwijał się, budował warowne zamki, wokół których powstawały osady. Ziemia chełmińska w rękach zakonu pozostawała do 1466 roku, kiedy to podpisano Traktat Toruński, na mocy którego została przyłączona ponownie do Mazowsza.

Losy północnej Wielkopolski i Kujaw nie oparły się też burzom dziejowym. Nastąpiło tu rozbicie dzielnicowe. Kujawy podzieliły się na dwa księstwa: Inowrocławskie i Brzeskie. Taki stan utrzymywał się do 1343 roku.

Dalsze losy regionu korzystnie wpłynęły na rozwój. Wzrosła rola Torunia jako miasta handlowego, a w Grudziądzu ustanowiono siedzibę Parlamentu Prowincjonalnego. Wzrasta znaczenia takich miast jak: Brodnica, Bydgoszcz i Włocławek. Okres rozwoju trwał do czasu wojen szwedzkich pod koniec XVII wieku. Podczas zaborów, większą cześć terenów zagarnęły Prusy, natomiast wschodnia część Kujaw z ziemią Dobrzyńską podlegała pod zabór rosyjski.

Ziemie, które dziś obejmuje województwo kujawsko-pomorskie powróciły do państwa polskiego dopiero po I wojnie światowej.

Obecny kształt województwa został ustalony w 1999 roku.

O regionie

Województwo kujawsko-pomorskie jest regionem zróżnicowanym pod względem historii i geografii. Region ten obejmuje historyczne Kujawy, część Pomorza Nadwiślańskiego oraz północno-wschodnią Wielkopolskę. Na terenie województwa znajdują się dwa duże kompleksy leśne: Bory Tucholskie i Puszcza Bydgoska. Ponadto jest tu dziewięć parków krajobrazowych i 81 rezerwatów.

To właśnie tu, w Toruniu urodził się Mikołaj Kopernik, a także powstały słynne na cały kraj pierniki. To właśnie tu, w Biskupinie odkryto najstarszą na ziemiach polskich osadę kultury łużyckiej. Właśnie tu, w Kruszwicy myszy zjadły legendarnego władcę Polski – Popiela. To właśnie tu, we Włocławku jest najdłuższe jezioro zaporowe w Polsce, a także tu, w Fojutowie znajduje się jedyny w Polsce, tak dobrze zachowany akwedukt. Właśnie tu, w Bydgoszczy znajduje się najstarszy w Polsce Kanał Bydgoski, łączący dorzecze Wisły i Odry.

Surowce naturalne, jakie są tu pozyskiwane, to przede wszystkim sól kamienna z okolic Inowrocławia, wapienie dla przemysłu ceramicznego oraz surowce budowlane, takie jak: glina, piasek czy żwir. W Ciechocinku, Inowrocławiu, a ostatnio również w Grudziądzu wykorzystywane są wody solankowe do tężni solankowych.

Głównymi gałęziami przemysłu w województwie kujawsko-pomorskim jest przemysł chemiczny, w tym wytwórnia nawozów sztucznych we Włocławku oraz zakład chemii organicznej w Bydgoszczy. Ponadto rozwinięty jest tu przemysł papierniczy i wydobycie soli.

Gospodarka rolna w tym regionie ma spore znaczenie, a użytki rolne zajmują 64,4% ogólnej powierzchni województwa. Głównie uprawia się tu zboża, buraki cukrowe i ziemniaki. Ponadto prowadzona jest hodowla trzody chlewnej.