Bydgoszcz

Ratusz w Bydgoszczy

Ratusz został wybudowany w latach 1644 – 1653 w stylu barokowym, jako gmach kolegium jezuickiego. Fundatorami kolegium byli: biskup Kasper Działyński i starosta bydgoski Jerzy Ossoliński. W 1696 roku nastąpiła rozbudowa kolegium, wtedy to najprawdopodobniej dobudowano aulę. Sponsorem rozbudowy był chorąży malborski Jan Stefan Komorowski.

Po kasacie zakonu jezuitów w 1770 roku, budynek przeznaczono na gimnazjum niemieckie. Przez wiele lat w gmachu tym mieściły się instytucje edukacyjne. W 1879 roku budynek ten został zakupiony przez miasto, z przeznaczeniem na siedzibę magistratu. Elewacja gmachu została przebudowana w stylu klasycystycznym z eklektyczną dekoracją sztukatorską. Przebudowa miała również na celu dostosowanie budynku do potrzeb urzędu. W latach 1994 – 1996 przeprowadzono generalny remont ratusza, modernizując zarówno wnętrza, jak i elewacje.

Renesansowy Kościół Klarysek w Bydgoszczy

Kościół Klarysek powstał w 1590 roku jako nadbudowa stojącej tu od 1582 roku murowanej kaplicy szpitalnej Świętego Ducha. Wnętrze kościoła zagospodarowywano do 1602 roku. Natomiast w 1616 roku dobudowano nawę do zachodniej ściany kościoła.

W 1636 roku nastąpiła konsekracja kościoła i nadanie wezwania świętej Barbary i świętej Klary. Klaryski mieszkały w Bydgoszczy ponad 200 lat, kiedy to w 1834 roku pruskie władze miejskie przejęły klasztor wraz z kościołem. W kościele umieszczono magazyny, zakład oczyszczania miasta, a także remizę straży pożarnej. Świątynia została zwrócona do celów kultowych w 1920 roku i w 1925 roku ponownie konsekrowana. Renesansowy Kościół Klarysek w Bydgoszczy obecnie pełni funkcję kościoła akademickiego.

Katedra w Bydgoszczy

Katedra w Bydgoszczy pochodzi z II połowy XV wieku i została wybudowana w stylu późnego gotyku. Wewnątrz znajduje się renesansowa kaplica z XVII wieku. Przy zachodnim wejściu do kościoła jest renesansowa kruchta. W barokowym ołtarzu umieszczony jest późnogotycki cudowny obraz „Matki Boskiej z różą”. Obraz ten został przemianowany przez kardynała Stefana Wyszyńskiego na „Matki Bożej Pięknej Miłości”. Był on dwukrotnie koronowany koronami papieskimi.

W 2004 roku świątynia ta została podniesiona do rangi katedry.

Bory Tucholskie

Bory Tucholskie rozciągają się na północ od Bydgoszczy. Jest to jeden z większych obszarów leśnych w Polsce. Spotkać tu można rzadkie w naszym kraju drzewo jarząb brekinia oraz rzadkie ptaki, jak okazy głuszca i cietrzewia. Na terenie tucholskiego Parku Krajobrazowego ochronie podlega las mieszany, będący fragmentem puszczy Pomorskiej.

Przez teren borów tucholskich przepływają dwie rzeki nadające się do spływów kajakowych: Brda i Wda. Natomiast jezioro Koronowskie stwarza doskonałe warunki do żeglarstwa. Odbywają się tutaj między innymi żeglarskie mistrzostwa Polski.

Pałac Lubostroń

W Lubostroniu znajduje się piękne założenie pałacowo-parkowe w stylu klasycystycznym. Pałac ten powstał w latach 1795 – 1800, a założycielem jego był Fryderyk Skórzewski. Architekt pałacu Stanisław Zawadzki wzorował się na Villa Rotondo Andrea Palladio pod Vincenzą oraz na warszawskiej Królikarni, zaprojektowanej przez Merliniego.

Pałac w Lubostroniu wybudowano na planie kwadratu z rotundą w centralnej części, która jest zwieńczona posągiem atlasa dźwigającego ziemię. Wokół pałacu rozciąga się park w stylu angielskim z wieloma pomnikami przyrody.

W pałacu tym przebywał Adam Mickiewicz na przełomie lat 1831 – 1832, był on zaproszony przez poetę Stefana Gorczyńskiego.

Bydgoszcz

W Bydgoszczy warto odwiedzić wyspę zwaną Wenecją Bydgoską. Wzniesione tu spichrze tworzą bez wątpienia najbardziej malowniczy zakątek starego miasta. Natomiast w północnej części miasta utworzono Leśny Park Kultury i Wypoczynku, na którego terenie znajduje się Ogród Fauny Polskiej, specjalizujący się w hodowli zwierząt krajowych.

W Bydgoszczy funkcjonują dwa teatry i Filharmonia Pomorska imienia Ignacego Paderewskiego. Odbywają się u festiwale i imprezy artystyczne.

Ponadto w Bydgoszczy możemy zobaczyć wiele zabytków architektury, wśród których warto wspomnieć o gotyckiej katedrze z XV wieku, czy XIX wiecznej zabudowie miejskiej.

Historia

Najdawniejsze ślady osadnictwa na Kujawach pochodzą sprzed 20 tysięcy lat. Pod koniec VI wieku tereny te zostały zasiedlone przez przodków Słowian. Na podstawie zapisków bawarskiego geografa wiemy, że było to plemię, które ponad tysiąc lat temu posiadało: „400 albo więcej grodów”. Później Polanie podbili cały obszar, włączając go do swego państwa. Ludność zamieszkująca obecne tereny województwa kujawsko-pomorskiego nadal różni się cechami etnicznymi. Do dziś zachowały się ślady dawnych wspólnot historycznych, posługujących się odmiennym językiem i nazewnictwem.

W latach 750 – 400 p.n.e. osadnictwo na tych terenach, dość mocno rozproszone, nabrało już charakteru stałego. Zaczęły powstawać pierwsze grody i grodziska, czego najlepszym przykładem jest gród obronny w Biskupinie, zasiedlony ówcześnie przez ludność kultury łużyckiej. W późniejszym okresie wpływ na region miało wiele kultur, z czego najbardziej zaznaczyły się wpływy celtyckie, co w okresie rozwoju regionu spowodowało rozwój metalurgii żelaza.

Kolejne lata, począwszy od około 375 roku n.e. były czasem upadku terenów województwa kujawsko-pomorskiego. Dopiero w okresie wczesnego średniowiecza, przypadającym na VII – XII wiek, region zaczął ponownie się rozwijać. Powstało wtedy wiele grodów, które miały znaczenie do czasów późnego średniowiecza, kiedy to zaczęto nadawać prawa lokacyjne. Jako pierwsze, prawa miejskie zdobyło Strzelno w 1231 roku. Natomiast Toruń i Chełmno w 1233 roku, jako pierwsze uzyskały przywileje miejskie w oparciu o nowe prawo chełmińskie. Przywileje na prawie chełmińskim nadawał wówczas Wielki Mistrz Krzyżacki Herman von Salza.

Spójność Słowian zamieszkujących te tereny przyczyniła się do politycznego zjednoczenia na przełomie VIII – IX wieku, jak również w późniejszym tworzeniu się państwa Piastów w X – XI wieku.

Sieć osadnictwa, która się utworzyła na terenie obecnego województwa kujawsko-pomorskiego w XIII i XIV wieku, przetrwała do dziś z niewielkimi zmianami. W wieku XIII na te ziemie przybył Zakon Rycerski Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego, na mocy nadania im Ziemi Chełmińskiej przez księcia Konrada Mazowieckiego. Zakon rozwijał się, budował warowne zamki, wokół których powstawały osady. Ziemia chełmińska w rękach zakonu pozostawała do 1466 roku, kiedy to podpisano Traktat Toruński, na mocy którego została przyłączona ponownie do Mazowsza.

Losy północnej Wielkopolski i Kujaw nie oparły się też burzom dziejowym. Nastąpiło tu rozbicie dzielnicowe. Kujawy podzieliły się na dwa księstwa: Inowrocławskie i Brzeskie. Taki stan utrzymywał się do 1343 roku.

Dalsze losy regionu korzystnie wpłynęły na rozwój. Wzrosła rola Torunia jako miasta handlowego, a w Grudziądzu ustanowiono siedzibę Parlamentu Prowincjonalnego. Wzrasta znaczenia takich miast jak: Brodnica, Bydgoszcz i Włocławek. Okres rozwoju trwał do czasu wojen szwedzkich pod koniec XVII wieku. Podczas zaborów, większą cześć terenów zagarnęły Prusy, natomiast wschodnia część Kujaw z ziemią Dobrzyńską podlegała pod zabór rosyjski.

Ziemie, które dziś obejmuje województwo kujawsko-pomorskie powróciły do państwa polskiego dopiero po I wojnie światowej.

Obecny kształt województwa został ustalony w 1999 roku.

O regionie

Województwo kujawsko-pomorskie jest regionem zróżnicowanym pod względem historii i geografii. Region ten obejmuje historyczne Kujawy, część Pomorza Nadwiślańskiego oraz północno-wschodnią Wielkopolskę. Na terenie województwa znajdują się dwa duże kompleksy leśne: Bory Tucholskie i Puszcza Bydgoska. Ponadto jest tu dziewięć parków krajobrazowych i 81 rezerwatów.

To właśnie tu, w Toruniu urodził się Mikołaj Kopernik, a także powstały słynne na cały kraj pierniki. To właśnie tu, w Biskupinie odkryto najstarszą na ziemiach polskich osadę kultury łużyckiej. Właśnie tu, w Kruszwicy myszy zjadły legendarnego władcę Polski – Popiela. To właśnie tu, we Włocławku jest najdłuższe jezioro zaporowe w Polsce, a także tu, w Fojutowie znajduje się jedyny w Polsce, tak dobrze zachowany akwedukt. Właśnie tu, w Bydgoszczy znajduje się najstarszy w Polsce Kanał Bydgoski, łączący dorzecze Wisły i Odry.

Surowce naturalne, jakie są tu pozyskiwane, to przede wszystkim sól kamienna z okolic Inowrocławia, wapienie dla przemysłu ceramicznego oraz surowce budowlane, takie jak: glina, piasek czy żwir. W Ciechocinku, Inowrocławiu, a ostatnio również w Grudziądzu wykorzystywane są wody solankowe do tężni solankowych.

Głównymi gałęziami przemysłu w województwie kujawsko-pomorskim jest przemysł chemiczny, w tym wytwórnia nawozów sztucznych we Włocławku oraz zakład chemii organicznej w Bydgoszczy. Ponadto rozwinięty jest tu przemysł papierniczy i wydobycie soli.

Gospodarka rolna w tym regionie ma spore znaczenie, a użytki rolne zajmują 64,4% ogólnej powierzchni województwa. Głównie uprawia się tu zboża, buraki cukrowe i ziemniaki. Ponadto prowadzona jest hodowla trzody chlewnej.